In een vorige bijdrage schreven we over de evolutie van de universiteiten richting dictatuur. Daarmee begint het, maar het gaat in veel domeine mis. Zoals de economie.
Democratieën sterven zelden door een plotselinge coup. Vaker door de geleidelijke erosie van de gewoontes die ze in stand houden: open debat, intellectuele moed en de bereidheid om ongemakkelijke feiten onder ogen te zien. Wanneer universiteiten, media en morele elites precies die gewoontes ontmoedigen, creëren zij de voorwaarden voor een samenleving die in de praktijk steeds minder verschilt van systemen die wij officieel verafschuwen. De performatieve deugd van vandaag wordt de stilte van morgen. En stilte is de grondstof van elke dictatuur.
Het blijft echter niet bij de universiteiten. Ook in het beroepsleven is er een toenemende morele dwang die nefast is voor de toekomst.
Lees even wat een nog actieve ‘Dwarsligger’ schreef hierover:
Want quid als je die zelfs wél hebt, maar er niet naar kan handelen?
Het onderstaande, zoals “veinzen van deugdzaamheid”, of zelfcensuur etc. kadert allemaal in een vorm van “machtsuitoefening” via “afhankelijkheid”:
- “wie zoet is, krijgt lekkers, wie stout is de roe”,
- “diens brood men eet, diens woord men spreekt” (desnoods via zelfcensuur: immers, het “loon” bij een werkgever (als afhankelijkheidselement), is het equivalent voor de “examenresultaten” voor een student (als het om subjectieve leerstof met visies van de prof gaat), of een “benoeming als postdoc” als een thesis de facto een belang dient van een commerciële firma, die de prof helpt om die postdoc te betalen etc.)
- diverse vormen van het stockholmsyndroom etc.
Evenzo, een overheid die de helft van de middelen afneemt die door “arbeid” van zijn burgers is bekomen, creëert een reflex bij diezelfde burgers om een deel van het ingehouden loon (onvrijheid van besteding) te recupereren, zelfs als hij niet de vrijheid heeft om dit volledig volgens zijn echte behoefte te doen.
Op bedrijfsniveau gaan zulke reflexen evengoed op, wegens de a priori onvrijheid over bedrijfstaxen etc.
Zie vb. het cliëntelisme binnen een parasitair klimaat-economisch establishment. vb. alle bedrijven met CO2-emissies moeten ETS-taxen betalen, en kunnen pas in ruil voor “goed “groen” gedrag” subsidies krijgen om mogelijk een deel van hun geld te recupereren, of om minder taxen te moeten betalen. Dus beloning of bestraffing in functie van gewenste conformering aan politieke belangen.
Dit leidt vandaag steeds vaker tot energetische nonsens en bestedingen die een bedrijf nooit zou doen, als dat (ideologische) keurslijf van handelen (onvrijheid) er niet was. Vandaag bestaat misschien theoretisch “vrijheid van denken” over het klimaat, maar de overheid laat niet de overeenkomstige “vrijheid van handelen of besteding” toe.
Een bedrijf als BASF wordt vb. economisch verplicht om een compleet absurd proces van Carbon Capture te installeren (25 % efficiëntieverlies door de hierbij nodige aminefabriek) met een CO2-pijp naar de Noordzeebodem, omdat zelfs dàt nog minder kostelijk zou zijn dan dure CO2-taxen te moeten aankopen (als de belastingbetaler die pijp voor het transport betaalt natuurlijk), terwijl de nonsens van Carbon Capture in het proces zich ook vertaalt in duurdere producten (polyethyleen of whatever…).
Waanzin. Ingenieurs van BASF mogen dit dus absurd vinden (vrijheid van denken), maar wat hebben ze eraan als ze niet de vrijheid hebben om ernaar te handelen.
Kortom,
- overal waar afhankelijkheden bestaan, smelt vrijheid weg en is “machtsuitoefening” mogelijk, inclusief mogelijk misbruik.
- en waar géén afhankelijkheden bestaan, worden die wel kunstmatig gecreëerd, om dezelfde reden (wat leidt tot een “organisch groeiende” staat).
- machtsuitoefening is wellicht van oorsprong al een dierlijke reflex (?),(cf. de “Chimp Empire”, Netflix), en laat toe om te “teren” op andermans inspanning.
- vrijheid waarin men zélf de graad van afhankelijkheid zou kunnen bepalen (spontane solidariteit etc.) en dus van wat, of hoever men iets delegeert aan een overheid, zou die overheid automatisch verplichten selectiever om te gaan met middelen, en vooral die staat doen verslanken qua gedelegeerde taken.
Ze zou zich dan beperken tot zaken als het wegennet, ziekteverzekering of een nationaal leger, maar wegblijven van bemoeienis over een privaat verwarmingssysteem, subsidies voor straat-BBQ’s of de sociale compensatie-post-factum- voor onterecht geheven belastingen.
Als overheidsbeslag, en hiermee ook steeds meer parasitaire economie, via hogere belastingen de overhand nemen, wordt de maatschappij steeds onvrijer.
Dus niet enkel vrije meningsuiting is cruciaal, ook de vrijheid van handelen en besteden worden problematisch.
Want zelfs als men al een “vrijheid van mening” zou hebben (zonder context van autocensuur), hebben allerlei geautomatiseerde incasso-mechanismen ervoor gezorgd dat die vrije mening er helemaal niet meer toe doet wat betreft mijn vrijheid van eigen keuze voor bestedingen…
(vb. of ik een mening heb over het plaatsen van een nutteloos giga-betonblok in de Noordzee, of over de besteding van wapens om tegen Rusland te (laten) vechten, doet er niet meer toe. Anderen beschouwen zich steeds meer ongevraagd als beslissing-nemer in zaken waar mijn “vrijheid van denken” tot andere actie zou leiden.
Dus wat we vandaag zien in onze maatschappij, is een hoog in het vaandel gedragen “vrijheid van mening” (al of niet reëel, afhankelijk juist van diverse vormen van “afhankelijkheid”), maar vooral ook de automatische incasso-mechanismen die de vrijheid van mening wel pro forma accepteren, maar die denkvrijheid in de praktijk totaal overbodig en irrelevant maken inzake handelingsvrijheid.
Hoelang gaat het nog duren eer vb. de hele zwets van zero-carbon is afgebouwd en gereduceerd tot het niveau waarbij decarbonisatie ook samenvalt met betere energie-efficiëntie, beter comfort, minder import van fossiele grondstoffen of andere functionele voordelen.
Mocht die balans er zijn, én er is de vrijheid om die allemaal zorgvuldig zelf af te wegen, dan zou men ook alle systemen van boetes en subsidies errond kunnen afschaffen, want dan doet de markt wel zijn eigen werk.
Waarde Lezers,
Zo zie je maar dat er veel aspecten zijn waar we over moeten schrijven als we willen dat er ooit een gezonder inzicht komt en waar vrijheid leidt tot inventiviteit en kennis.
Deze gevaarlijke evolutie zou onmogelijk zijn zonder de activistische medewerking van de traditionele media die daarvoor subsidies krijgen van de overheid en dus ‘wiens brood met eet diens woord men spreekt’.
Alleen de alternatieve niet gesubsidieerde media kunnen nog zelf kiezen waarover ze publiceren. Wanneer echter alle traditionele media eenzelfde verhaal ondersteunen (cfr klimaat en weer, covid, energie, vrijheid van denken.
Een debat met pro en contra kan helpen maar wie publiceert dat voor de doorsnee lezer/luisteraar/kijker?
Vervanging F16