Correspondent China Politiek

Van onze correspondent in China
  • 'De Wever is nieuwe Hitler'

    HitlerOp 24 april publiceerde Knack online de top tien grofste beledigingen aan het adres van N-VA. Maar het kan nog erger … volgens een Knack medewerker is De Wever een nieuwe Hitler.

  • “Op het breukvlak der tijden”

    JanRomein1947Dit artikel gaat niet over de lidstaten maar over de EU als één beschaving die, volgens de Dwarsligger van dienst, voor een onzekere toekomst staat.

  • Aanbevelingen voor de Chinese regering

    China 2017VAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - De bijzonder aanmatigende manier waarop onze politici en media de Chinese politiek voorstellen is vooral een aanwijzing voor hun gebrek aan kennis van het echte China.

  • Bedenkingen bij de Britse verkiezingen

    POP Identifying common 31315255Theresa May ‘verloor’ dus de verkiezingen. Volgens Trouw won noch verloor ze en volgens Het Laatste Nieuws boekte ze “een Pyrrhusoverwinning”. De Standaard had het over “een zware nederlaag”, maar die laatste quotering zal niemand verbazen. Een verlies van 3,9% is tamelijk veel, maar De Wever zal in 2019 tevreden kunnen zijn als zijn partij haar verlies tot 3,9% kan beperken. Voor een regeringspartij is een dergelijk verlies niet ongewoon.

  • België en de gemeenten gerold door Frankrijk

    GDF SuezHet was De Tijd die de bal een week geleden, na een voorzet door de CREG, aan 't rollen bracht. De Belgische staat en het gros van de Belgische gemeenten bleken dik opgelicht door Frankrijk, weer eens.

  • Burgerzin in de PS-staat

    Elio Di Rupo 2003Tegenover de soms rabiate Vlamingenhaat van Franstalige politieke straatvechters en parvenu’s is zowel kordaatheid als verdraagzaamheid aangewezen.

  • China en de bocht van Trump

     china vlag landVan onze correspondent

    Wat China betreft heeft Donald Trump geen andere optie dan een stevige bocht te maken. Toch doen de VS het beter in China dan Europa.

  • China HST, België boemeltrein?

    technologie02Worden we niet razendsnel een achtergesteld land? Zeker als we ons vergelijken met China. In de media horen we dat Belgische politici vinden  dat China met EANDIS technologie bij ons komt kopiëren. Is dit wel zo? Onze gastauteur Frans Vandenbosch geeft een kort onverzicht van de recente, verbazingwekkende technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen in China.

     

  • Chinees eten, een belevenis

    China etenChinees eten is helemaal anders.
    Wat we in Europa in de Chinese restaurants als Chinees eten voorgeschoteld krijgen is niet echt Chinees.

     

     

  • Chinese gewoontes en tradities

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Ditmaal vroegen we hem om iets te vertellen over vreemde Chinese gewoonten en tradities.

  • Chinezen zijn slimmer dan wij

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Ditmaal vroegen we hem of Chinezen inderdaad slimmer zijn en of dat altijd beter is.

  • Communisme in China

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Ditmaal vroegen we hoe communistisch China wel is.

  • Corona: opvallende wereldwijde coördinatie?

    corona complot smallIn deze bijdrage wil ik ingaan op een kenmerk van de aanpak van de Covid-19-epidemie dat bij vele mensen is opgevallen: hoe namelijk sterk vergelijkbare maatregelen opvallend gelijktijdig genomen zijn in zowat alle landen van de wereld.

  • Covid-19: Winterwaarschuwing

    handen wassenRecent lazen we in de kranten dat het Covid-19 virus muteerde en nu gevaarlijker is. Eerst een woordje uitleg voor wie daar meer wil over weten, een overzicht van de medische situatie in cijfers en vervolgens enkele praktische aanbevelingen onder de noemer ‘Gezond verstand’.

  • De Chinese taal

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Ditmaal vroegen we hem om iets te vertellen over de Chinese taal of liever talen.

  • De Chinese werkelijkheid - een andere kijk

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA – In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Omdat andere culturen een goede medicijn zijn tegen de kortzichtigheid van eenheidsdenken.  

  • De EU wil groeien!?

    EU cuckooOp 14 september ’23 stond in het dagblad Trouw te lezen: “De EU wil groeien, en dat gaat in het begin pijn doen”. De tekst zelf bevat een redactionele beschouwing. Maar alleen al de titel roept prangende vragen op.

  • De Goeden tegen de Slechten?

    Western Set Universal StudioEr gebeurt iets verontrustends. We zijn volop bezig van onze standaardstommiteit Midden Oosten (de goeden tegen de slechten) weer eens een ‘verbeterde’ versie uit te brengen. Het lijkt wel de ‘sequel’ van een zwakke cowboyfilm.

     

  • De Kim – Trump top in Singapore

    Trump Kim Meeting v1方腾波Frans Vandenbosch - China heeft nog altijd de sterkste “trump cards”. Die zijn nog niet uitgespeeld.

     

     

     

  • Deflatie, het ongetemde spook

    deflation cycle 01Prof. em. DIRK HEREMANS – Wat betekent deflatie en zijn we erop voorbereid? Een bijdrage over prijsevoluties en falende macro-economie in Europa en België.

  • Dit was veel erger dan een communicatiefout

    Sophie WilmèsWaarde lezers,

    U zal intussen wel denken dat de Dwarsliggers ook door een virus besmet zijn en daarom  elke week om uw aandacht vragen. We vinden het nodig én het is ook gemakkelijk om dwars te liggen in moeilijke tijden, wanneer we meer dan anders geconfronteerd worden met het kaduke politieke besluitvormingsproces.

  • Dwarsliggers Nieuwjaarsbrief 2022

    2022We starten 2022 met een staat van de Staat en onze Dwarse nieuwjaarswensen zijn heel zeker niet politiek-correct.

  • Een bonte verzameling van kleuren en opvattingen

    BonteIn China...

    Frans Vandenbosch Er bestaat niet “één China”. “de Chinees” bestaat niet, China is zo groot en de volkeren die samen China vormen zijn zo heterogeen dat je maar zelden kunt veralgemenen. Er zijn maar weinig dingen die alle Chinezen gemeen hebben. Ook in de grote groep Han-Chinezen (“kern-Chinezen” 92%) zijn de verschillen groter dan bijvoorbeeld tussen de Noren en de Grieken.

  • Een denkoefening over de politieke en maatschappelijke evolutie

    de denkerOnlangs werd ik uitgenodigd voor een spreekbeurt over de actualiteit en vooral hoe we naar de huidige maatschappelijke situatie evolueerden. Voor veel toehoorders is die verwarrend, frustrerend ja zelfs beangstigend. Laten we beginnen met de evolutie om aansluitend - aan de hand van concrete voorbeelden - de huidige situatie in beeld te brengen.

  • Een effectieve aanpak van het islamprobleem

    moslim marktChina heeft een bijzonder streng beleid om de moslims onder controle te houden. Efficiënt, maar niet volgens onze normen!

  • Een natuurlijke oplossing voor het klimaatprobleem geeft een nieuw probleem

    bird of prey 1127655 1280Gastauteur Ap Cloosterman:In het artikel “een Grand Solar Minimum op komst heb ik de voorspeling van prof. dr. Valentina Zharkova vermeld:Er is een zonneminimum op komst, die zal starten in 2020 en zal duren tot 2055”.

  • Europa is me dierbaar gebleven

    Mapa europaEuropa was ooit de bakermat van het Christendom. Vatikaanstad is de zetel van de katholieke kerk. Overleeft de christelijke cultuur het wegdeemsteren van het katholieke geloof in Europa?

  • Europa quo vadis?

    vlaanderen verbeelding werktWij wensen al onze Vlaamse lezers een prettige feestdag 

    Naar aanleiding van 11 juli, feestdag van de Vlaamse gemeenschap, bieden de Dwarsliggers u een essay aan over Europa. Omdat Europa belangrijk is voor Vlaanderen.
  • Geen duur speelgoed, maar wel een slim netwerk


    NCW IndiaVandaag de dag is alles met alles via netwerken verbonden: Cloud, Internet of Things en nog meer van die hype termen. De militaire wereld kent Network Centric Warfare. We bekijken wat dit voor België kan betekenen en of dit spek voor de bek van de favoriet F-35 van de luchtcomponent is.

     

  • Geen duur speelgoed, wel een slim netwerk


    NCW IndiaVandaag de dag is alles met alles via netwerken verbonden: Cloud, Internet of Things en nog meer van die hype termen. De militaire wereld kent Network Centric Warfare. We bekijken wat dit voor België kan betekenen en of dit spek voor de bek van de favoriet F-35 van de luchtcomponent is.

     

  • Godsdienstbeleving in China

    ReligieDoor gastauteur Frans Vandenbosch Volgens onze westerse definities zijn Chinezen atheïsten. Zijn alle Chinezen dan goddelozen?

     

     

  • Gruweldaden op afstand

    james FoleyDe moslim executieve heeft het over haar hart kunnen krijgen om zich van de misdaden van de IS te distantiëren. Hoera, we kunnen op onze twee oren slapen: het zijn toch betrouwbare democraten! Ogenblikje…

  • Het Nabije-Oosten en het nabijere Brussel

    Anis BajrektarevicVoorwoord

    Navolgend brengen we U ‘Het nabije Oosten en het nabijere Brussel’, een verhandeling van prof. Anis H. Ba­jrek­tare­vic verschenen in de Jakarta Post. Er is heel veel dat ervoor spreekt dit artikel onbezien ter zijde te leggen. Het steunt duidelijk meer op emotie dan op ratio. De verwarde gedachten maakten, meer nog dan het minder dan perfecte Engels, de vertaling tot een ware tortuur.

     

     

  • Het programma van De Groenen: De zelfmoord van Europa

    Drieu Godefrididoor Drieu Godefridi  30 Juli 2023

    Eerder gepubliceerd op https://nl.gatestoneinstitute.org/19845/groenen-zelfmoord-europa

     

  • Hoe de Tocqueville de ontaarding van de democratie voorspelde

    de TocquevilleDe Tocqueville

    Gastauteur Frank Boll: Met het ontstaan van de democratie begon het gelijkheidsstreven en de vraag of dat verenigbaar was met de vrijheid.

  • Ik ben geen witte man

    blanke man in vuilnisbakSinds de reis van de Belgische koning naar Congo is de discussie over de dekolonisering weer meer in het centrum van de belangstelling gekomen.

  • Internationale samenwerking in een nieuw tijdperk

    nationalDe voortschrijdende globalisering is blijkbaar nog niet zo ver gevorderd dat de nationale staten bereid zijn al hun bevoegdheden op te geven. Twee voorbeelden: defensie en de nationale energiebehoeften.

  • Kennis niet langer noodzakelijk voor ambassadeurs

    particratieBelgische particratie neemt nog toe: op 19 juli werd het diplomatiek examen afgeschaft. Worden na de Kamer met enkel partijvertegenwoordigers nu ook de diplomatieke vertegenwoordigingen herleid tot een partijpolitieke vazallenstatus?

  • Kernenergie, meer emoties dan argumenten pro en contra

    nouraniumlogo

    Kernenergie… meer dan het uitspreken van dat woord is niet nodig om de stemming te bederven. Er is over kernenergie nooit een zakelijk, ernstig debat gevoerd. Alles speelt zich af op het vlak van emoties en van de ‘communicatie’. De polarisatie is extreem.

     

  • Kijken zonder te zien

    drie apenIn het artikel ‘Bourgeois en de islam’ stelden we de vraag: “Hoe is het mogelijk dat de islam ons land al voor een goed deel ingepalmd heeft zonder dat wij het echt merkten?”

  • Klimaatakkoord Parijs is Geld- en Tijdverkwisting

    bjornlomborg 320x475Björn Lomborg, gastprofessor aan de Copenhagen Business School en klimaatalarmist, neemt bij veel wetenschappelijke problemen mainstream-kritische standpunten in. Trump heeft gelijk!

  • Klimaatalarmisme is niet onschuldig

    alert dangeoursDoelbewuste angstcreatie is een inbreuk op het mensenrecht en collectief toegepast een misdaad tegen de mensheid. Politici en journalisten die  daaraan meedoen ontbreekt het aan verantwoordelijkheidszin. Normloos is waardeloos.

  • Kort en Bondig (10)

    Nitrogen Cycle Dutch textDrie onderwerpen in deze 'Kort en Bondig':
     
    Het stikstofdossier verstikt de Vlaamse regering  -  Een verdiende verdediging van het kapitalisme  -  De Val van Gent

     

  • Kort en Bondig (4)

    266px VRT logoKort en bondig is een reeks met korte Dwarse bijdragen voor al wie gebeten is om te wéten en beseft dat de gezagsgetrouwe media hun opdracht van Vierde Macht niet vervullen zoals het hoort.

    Vrt, doelbewuste misleiding; Oekraïne, lezers reageren; Defensie in patriottische handen?

  • Kritische bedenkingen bij de politiek van inburgering

    legoHoe kunnen we oordelen over de politiek die thans gevoerd wordt om immigranten in onze maatschappij te integreren – zeg maar: te laten inburgeren? Ondingen zoals het VN-pact over migratie maken deze vraag nijpend.

  • Massavorming, totalitarisme en de Europese QR-code

    frameIn de Reeks over Europabieden we U een essay aan over de sluipende, schijnbaar onontwijkbare ontwikkeling van onze moderne maatschappij naar een totalitaire of minstens ondoorzichtige staatsvorm, ook in Europa.

  • Nieuwjaar, vooral een familieaangelegenheid

    china vlag landVAN ONZE CORRESPONDENT IN CHINA - In een reeks over het onderbelichte hedendaagse China publiceren wij verhalen van een Vlaming in China. Ditmaal vroegen we hem om iets te vertellen over het Chinese Nieuwjaar op 8 februari.

  • Nieuwsbrief Nr 29 Pjotr's Dwarsliggers 1juni 2017

     

    Wanneer Wetstraatkenners hun hart luchten
     
     
     
    In Knack verscheen op 17 mei een interview met Rik Van Cauwelaert en Guy Tegenbos. Daarin rekenen ze af met de politieke waan van de dag. 'Zijn we nu helemaal zot geworden?'

    Ze zijn niet mild voor ‘schertsfiguren' als Geert Wilders en Abou Jahjah die te veel media-aandacht krijgen, maar sluiten evenmin hun ogen voor de oorzaken van de opkomst van Trump, en dat meer dan 40 % van de Franse kiezers in de eerste ronde stemden op extreem links of rechts bewijst dat de antisysteempartijen ook in Europa in opmars zijn.

    Enkele interessante uitspraken aangevuld met onze dwarse bedenkingen

    Over het succes van antisysteempartijen
    Guy Tegenbos (GT): Er zijn in Europa veel mensen die zich niet vertegenwoordigd of beschermd voelen. Tot de jaren zeventig zorgden de katholieke, socialistische en liberale zuilen er nog voor dat de hele bevolking op de een of andere manier geïncorporeerd werd in ons bestel. Toen bestonden er géén antisysteempartijen.

    Dwarsliggers: Niet alleen het afkalven van de zuilen is oorzaak van de opkomst van antisysteempartijen. Een deel van de schuld ligt bij de particratie: partijen die een eigen leven gingen leiden en vervreemden van hun basis. Datzelfde overkwam ook de zuilen zoals de ARCO affaire voldoende bewees (de christelijke middenveldorganisaties die meededen aan een hoogst risicovol bankenbeleid dat resulteerde in het failliet van ‘hun' bank, DEXIA, waardoor hun coöperanten, dikwijls ook vrijwilligers, hun 'spaargeld' verloren). Het ontbreekt zowel de politieke partijen als het middenveld aan geloofwaardigheid en fatsoen - getuigen de regelmatig opduikende schandalen. Net nu de mensen meer houvast zoeken, blijven de partijen en het middenveld zweren bij oude formules in plaats van zichzelf in vraag te stellen.

    Over vakbonden
    Rik Van Cauwelaert (RVC): Onze vakbonden hebben twee treinen gemist. De eerste is die van communautaire zaken: ze dachten dat tegen te kunnen houden, maar dat is niet gelukt. De tweede is die van Europa: ze hebben niet gemerkt dat alle staatshoofden en regeringsleiders ermee instemden om de macht over de begroting en overheidsfinanciën over te hevelen naar Europa, zodat we nu vallen onder de strenge begrotingsnormen van de Europese Unie.

    Dwarsliggers: De vakbonden en andere middenveldorganisaties hebben altijd vastgehouden aan een dijzige federale constructie. Zowel vakbonden als mutualiteiten beroepen zich daarvoor op de voordelen van een schaalvergroting (samen met de Franstaligen). Dat is een drogreden. Als hun prestaties werkelijk afhankelijk zouden zijn van het aantal leden, dan ligt een veel betere organisatie voor de hand: schaf de partijkleurtjes af! Een fusie van de Vlaamse socialistische, ‘katholieke' en liberale vakbonden zou veel méér leden opleveren, alleen minder postjes voor ‘grote meneren'. Idem voor de ziekenzorg en mutualiteiten. Alles draait om geld en macht. Aan zij die de mond vol hebben van gelijkheid maar zelf zorgen voor ongelijkheid in de dienstverlening: samen kan het beter voor iedereen.

    Over Europa
    RVC: In België moet het parlement elke aanpassing van de grondwet goedkeuren met een tweederdemeerderheid. Maar de overdracht van onze essentiële sociaal-economische bevoegdheden naar de Europese Unie is met een gewone meerderheid goedgekeurd.
    GT: Je beschrijft die sluipende besluitvorming perfect, Rik, maar ik vind het juist goed dat heel wat zaken op Europees niveau gereguleerd worden. België heeft Europa nodig, want zonder de Europese karwats zijn de politici van dit landje niet in staat om een begrotingsdiscipline aan te houden. (…) In Nederland heb je het Planbureau en de Wetenschappelijke Raad, die adviezen formuleren die de politiek niet naast zich neer kan leggen. Bij ons heeft de politiek het gezag van instellingen als de Nationale Bank en het Planbureau vernietigd door er te veel pipo's te benoemen.

    Dwarsliggers: Dat Tegenbos beweert dat België een Europese rentmeester nodig heeft, kan alleen maar gelezen worden als het onvermogen van de Belgische politieke klasse om zelf te zorgen voor budgettaire discipline. Van Cauwelaert hekelt de lichtzinnige manier waarop de machtsafstand ten voordele van Europa tot stand kwam en verwijst daarbij naar de grendelwetgeving, zowat het tegenovergestelde, waardoor de federale besluitvorming leidt tot een totale politieke verlamming. Dat de particratie zo'n hevige voorstander is van meer Europa is begrijpelijk: anders zouden ze het zelf moeten doen, terwijl het nu hún schuld niet is: bange leiders, slecht bestuur.

    Over het confederaal model
    RVC: Een confederaal model is de enige oplossing voor ons land. Ik ben er dus voor, niet omdat ik separatist ben of iets tegen de Walen heb. Maar laten we een keer ophouden met elkaar de schuld te geven. En laten we het zo organiseren dat we naar eigen inzicht kunnen handelen. Maak dus een lijstje op met wat we nog samen willen doen - defensie en justitie, bijvoorbeeld, zoals dat kan volgens artikel 35.

    Dwarsliggers: Dat goed bestuur niet meer mogelijk is na zoveel compromissen ‘à la belge' wordt door heel veel Belgen gedeeld. Zelfs de Franstalige socialistisch toppoliticus Guy Spitaels besefte (lang geleden al in Knack) dat confederalisme de enige optie was voor ons land. Men hoeft inderdaad geen separatist te zijn om de beide grote gemeenschappen zelf hun beleid te laten bepalen en betalen. Dat sluit overigens bovenop de Europese geen (transparante) confederale solidariteit uit met zwakker presterende gemeenschappen. De Vlaamse politieke partij die voor de verkiezingen voluit kiest voor dit positief project “confederalisme is goed bestuur” wint de verkiezingen in 2019 (althans volgens de Simpele Duif).
     

    Of een confederaal model via de invulling van artikel 35 van de Grondwet mogelijk is na de verkiezingen van 2019, hangt naar onze mening niet af van een desastreus verlies van de Franstalige PS zoals Van Cauwelaert denkt. Het zou wel de zaken vergemakkelijken. De énige afweging die allesbepalend is gaat over de vraag of de Vlamingen dezelfde rechten hebben als de Franstaligen? Namelijk, wanneer de Franstaligen het recht hebben om NEEN te zeggen wanneer de Vlamingen een voorstel (politieke solidariteit) doen dat hun niet zint, en alles blokkeren, dan hebben de Vlamingen evengoed het recht om de status quo (financiële solidariteit) die de Franstaligen eisen, te weigeren en de regeringsvorming eveneens te blokkeren. Bedenk dat er is géén goedkopere regeerperiode geweest is dan toen de federale regering in 'lopende zaken' was (26 april 2010 tot 6 december 2011). Ontslagnemend en toch in staat om in april 2011 gevechtsvliegtuigen in te zetten in Libië, je moet het maar doen!

    Over democratie
    RVC: Ik ben verbaasd door de snelheid waarmee de intellectuelen het systeem willen opgeven. Onlangs beweerde iemand in de Frankfurter Allgemeine dat 'iedereen voortaan een test zou moeten afleggen om te bewijzen dat hij wel bekwaam is om te stemmen'. Wie niet slaagt, is niet geschikt om te stemmen. Ook bij ons gaan intellectuele kringen daarin opvallend gretig mee. Want ze zien dat 'die domme mensen' massaal stemmen voor Wilders, of Le Pen. En eigenlijk willen ze de stem van die mensen afpakken.
    GT: Het systeem zit in een legitimiteitscrisis en wat Rik aansnijdt, is waar: een deel van de intelligentsia probeert niet te achterhalen waarom iemand voor Le Pen of Wilders stemt - de uitsluiting, zich verlaten voelen - maar verliest zich in hippe bijkomstigheden.
    RVC: De wereld ziet er heel anders uit bekeken vanuit een villa in Toscane (nvdr het vakantiestolpje van gewezen premier Guy Verhofstadt), dan vanuit een oud appartement aan de Brugse Poort in Gent.

    Dwarsliggers: Van Cauwelaert is een beleefd man. Wie dat minder is zou ook schrijven dat de systeemcrisis veroorzaakt werd door zelfvoldane intellectuelen en politiek correcte politici die mensen met gezond boerenverstand niet meer konden overtuigen. Een deel van het antwoord ligt bij de volksvertegenwoordigers die vandaag alleen nog hun partij vertegenwoordigen en niet meer hun kiezers.

    Waar beide senior journalisten discreet over bleven: De media. Die hebben hun vrijdenkers geruild voor marketeers en slaafjes van de commercie, die elke dag naar hun eigen foto kijken in hun krant. We verduidelijken dit graag met een voorbeeld.

     
     
    Van kwaliteitskrant naar commercieel product
     
     
    Tijdens een onderzoek naar de evolutie van De Standaard (DS) merkte ik enkele markante wijzigingen op die zich situeerden in de periode dat Peter Vandermeersch hoofdredacteur was (1999 – 2010); nu hoofdredacteur van NRC Handelsblad.

    Een eerste opvallende ingreep was de ‘modernisering van de krant' die evolueerde van een 'notariskrant' naar een commercieel product. Ideologisch schrapte hij de verwijzing naar de Vlaams-christelijke erfenis van DS. Het tweede was het verkopen van zijn journalisten als ‘Bekende Vlamingen'. Beide ingrepen zorgen ervoor dat hij uitgeroepen werd tot marketeer van het jaar 2007. Een unicum voor een hoofdredacteur, waarbij de vraag terecht is of ‘marketeer' en ‘hoofdredacteur' wel een goede combinatie is voor de kwaliteit van de krant.

    Journalisten een gezicht geven begon met de krant van vrijdag 2 januari 2004

     
     

    De geboorte van de ‘Bekende Journalist' zorgde voor interne concurrentie; behoren tot de ‘sterjournalisten' die mét foto in de krant kwamen. Zo ontstond een netwerk van gelijkgezinde BJ, die meer dan ooit hun stempel drukten op wat de krant mocht publiceren: welke opinies belangrijk waren en welke beter niet te veel aandacht kregen; net genoeg om toch de schijn op te houden.
     
    Vandermeersch had er zelfs geen moeite mee om deze ideologisch gestuurde berichtgeving ook publiekelijk toe te lichten: (DS 15 oktober 2003) Media zijn dus al lang geen neutrale toeschouwer in het maatschappelijk debat. (…) Ze zijn daarenboven niet de minste speler. Want ze maken het spel moeilijker en ondoorzichtiger omdat ze, sedert de ontzuiling van de media, niet langer een herkenbaar shirt aan hebben'.
    Dat DS 'onherkenbaar' werd, klopt. Het werd een politiek correcte Belgische krant en dat was voor de aandachtige Vlaamse lezers zeer snel merkbaar.
     
    De eerste journalist die kort daarop mét zijn foto naast de titel van zijn column op de opiniebladzijden prijkte was Marc Reynebeau. Een historicus die niet bij de grote namen van de historici wordt vermeld, maar door zijn bekendheid als BJ veelvuldig aanwezig was in TV-programma's. Er was geen dag of hij dook ergens op om zijn persoonlijke visie te verkondigen. Dat het gekleurde informatie was en is, zullen slechts weinig aandachtige lezers/kijkers ontkennen. Toen ik ooit de Raad voor de Journalistiek (RvJ) contacteerde om hen op die gekleurde journalistiek te wijzen, was de reactie 'dat weet toch iedereen', eraan toevoegend dat ze daarvoor niet  bevoegd waren.

    Wat een verschil met de tijd dat Manu Ruys hoofdredacteur was van de ‘notariskrant'. Toen kende men de namen van de journalisten en waardeerden de lezers de inhoud van hun bijdragen, maar geen mens die Ruys zou herkend hebben op straat. Vandaag kent men de journalist 'van zien'; als BJ, een titel die  garant zou staan voor kennis en kwaliteit.


    Hier drie foto's waarbij we u laten raden wie wie is en wie ‘op zicht' bij mekaar thuis hoort:
     
     
     
     
     
     

    Dat deze populistische ingreep van Vandermeersch navolging kreeg was voorspelbaar. Steeds meer journalisten doken op in TV-programma's en werden gevraagd voor causerieën tegen een vergoeding die hun bescheiden loon goed aanvulde. Dat ze minder bezig waren met hun krant en hun artikels was blijkbaar geen probleem en enkel een dwarsligger zal zich afvragen of minder tijd ook gevolgen had voor de kwaliteit.

    Met Björn Soenens als hoofdredacteur van ‘Het Nieuws' op EEN gebeurde hetzelfde. Opeens werd de naam van de hoofdredacteur, zijn naam dus, vermeld op het einde van elk nieuwsbericht en kwam hij zelf veel meer dan zijn voorgangers ook op TV. Zo werd hij eveneens een ‘Bekende Journalist'. Het liedje duurde gelukkig niet lang maar ook zijn opvolgster, Inge Vrancken, volgt vooralsnog zijn ‘goede voorbeeld'.

    Inhoudelijke kritiek op DS slaat vooral op het NIET publiceren van alle invalshoeken en niet enkel hun ideologische visie. Zo werden en worden de multiculturele samenlevingsproblemen door DS bewust onder de mat geveegd of geminimaliseerd.

     
    Dat ze nog altijd sommige invalshoeken weigeren te publiceren, ondervinden we vandaag onder meer met het klimaatdebat. Terwijl de klimaatalarmisten massaal hun visie mogen opdringen, werden klimaatsceptici geweerd. Toen een groep klimaatwetenschappers in een open brief in DS bezwaar maakte tegen de kandidatuur van Jean-Pascal Van Ypersele de Strihou als voorzitter van het VN klimaatpanel (IPCC) en de krant daarvoor kritiek kreeg, vond de ombudsman er niet beter op dan te verklaren dat deze groep wetenschappelijk welsiwaar niet relevant was, maar dat hun actie wel nieuwswaarde had. Op basis van welke persoonlijke kennis de ombudsman dergelijke veroordeling uitsprak, heeft hij nooit kunnen/willen uitleggen.

    En het houdt niet op: enkele maanden terug nodigden wij een journalist van DS uit (die al over de klimaatverandering publiceerde) om eens te luisteren naar een wetenschapper die bereid was om al zijn kennis te delen, zonder dat daar enige verplichting bij was om wat dan ook te publiceren. Hij mocht de documentatie bij thuiskomst gerust in de vuilbak kieperen.

    We hebben niets meer gehoord. Dat kan zijn omdat de journalist inderdaad geen interesse had, maar het zou ons niet verbazen mocht hij afgehaakt hebben in de wetenschap dat een kritisch artikel in DS toch geen schijn van kans maakt op publicatie. Een journalist kan niet alles weten, maar niet bereid zijn om bij te leren, om een ruimer plaatje te bekijken lijkt ons fundamenteel fout voor een ‘kwaliteitskrant'.

    Ook het energiedebat krijgt weinig aandacht omdat de redacties (zowel TV als pers) vooral gevuld zijn met adepten van een groene ideologie, en daarom grote moeite hebben om ook het belang van energiezekerheid en nucleaire centrales op een objectieve manier te benaderen.

    En zeer recent valt het duidelijk moeilijk voor deze politiek-correcte redacties om Vlaamsgezinde projecten zoals een confederaal model voor België met een open geest te benaderen, laat staan te steunen.

    Voor Vandermeersch had "De Standaard de pretentie om een rol te spelen in de Vlaamse samenleving. We willen die samenleving open en verdraagzaam, democratisch en welvarend. Het is onze taak om over die samenleving te berichten, die te analyseren en te becommentariëren".

     
    Wat de lezers daarvan dachten en denken is ook voor de huidige redactie niet belangrijk. En we willen de pret niet bederven, de afspraak was om een commercieel product te maken dat door veertienjarigen kon gelezen worden en daar zijn ze in geslaagd.
     
     
     
    Pjotr's Dwarsliggers

    Bewaren

  • Nieuwsbrief Nr 59 Pjotr's Dwarsliggers 12 april 2018

     

     


    Weten is vooral open staan

     
     

    Waarde lezers,

    Hopelijk konden jullie genieten van enkele mooie Paasdagen en ben je klaar voor een portie dwarse gedachten.

    De middenvinger van het vergeten volk

    We wisten eigenlijk niet dat er nog een volk bestond. Toen kwam het ineens aangekropen, op een regenachtige dag, van onder een platte steen. Het begon allerlei domme streken uit te halen. In Nederland stemden ze het associatieverdrag met Oekraïne weg. Een herhaling is niet meer mogelijk want ze hebben het raadgevend referendum afgeschaft.


    Maar opnieuw begonnen ze bij de import van moslims tegen te wringen. Dat is onbegrijpelijk, want de moslims willen enkel over heel de wereld dankzij de sharia vrede stichten. Dan brachten ze Trump aan de macht en ze stemden voor een Brexit. En het volk laat zich maar niet opvoeden tot de juiste gezindheid. Nu Hongarije weer. Het houdt niet op!Goede raad wordt duur. Misschien is de oplossing om een gewapend conflict, bij voorbeeld met Rusland te beginnen. Een motief is – momenteel nog – goed verkocht: die smeerlap van een Poetin ondersteunt dat monster van een Assad bij het vergassen van onschuldige burgers. We weten het heel zeker, want de “Witte Helmen” zeggen het. We zouden nu kunnen handelen, nog voor iemand begint na te denken. Dat gaat 'het volk' dan minstens bezighouden zodat ze niet op nog meer domme gedachten kunnen komen. Uiteraard mag dat conflict niet buiten controle geraken. Maar dat krijgen we wel voor elkaar: “Wir schaffen das!”.

    In een eerste bijdrage onder de titel "Wrok, jaloersheid en een ander socialisme" peilt uw Dwarsligger van dienst naar de maatschappelijke basis van het socialisme en de onvermijdelijke regelgeving die nodig is... om de natuurlijke evolutie te ketenen.

    Welvaart in plaats van Oorlogsleed - het blijft een droom

    In het Midden Oosten zijn er nu al zo veel doden gevallen zonder dat de Internationale Gemeenschap ook maar een begin van oplossing heeft. Oorlogsretoriek van de ergste soort door 'vooraanstaanden' die weinig last hebben van de werkelijkheid. 'Never let the truth get in the way of a good story', is hun ultieme verdedigingslijn.

    Wie durft nog te schrijven over het Palestijns-Israëlisch conflict? Wie heeft nog géén kant

     

     


    Weten is vooral open staan

     
     

    Waarde lezers,

    Hopelijk konden jullie genieten van enkele mooie Paasdagen en ben je klaar voor een portie dwarse gedachten.

    De middenvinger van het vergeten volk

    We wisten eigenlijk niet dat er nog een volk bestond. Toen kwam het ineens aangekropen, op een regenachtige dag, van onder een platte steen. Het begon allerlei domme streken uit te halen. In Nederland stemden ze het associatieverdrag met Oekraïne weg. Een herhaling is niet meer mogelijk want ze hebben het raadgevend referendum afgeschaft.


    Maar opnieuw begonnen ze bij de import van moslims tegen te wringen. Dat is onbegrijpelijk, want de moslims willen enkel over heel de wereld dankzij de sharia vrede stichten. Dan brachten ze Trump aan de macht en ze stemden voor een Brexit. En het volk laat zich maar niet opvoeden tot de juiste gezindheid. Nu Hongarije weer. Het houdt niet op!Goede raad wordt duur. Misschien is de oplossing om een gewapend conflict, bij voorbeeld met Rusland te beginnen. Een motief is – momenteel nog – goed verkocht: die smeerlap van een Poetin ondersteunt dat monster van een Assad bij het vergassen van onschuldige burgers. We weten het heel zeker, want de “Witte Helmen” zeggen het. We zouden nu kunnen handelen, nog voor iemand begint na te denken. Dat gaat 'het volk' dan minstens bezighouden zodat ze niet op nog meer domme gedachten kunnen komen. Uiteraard mag dat conflict niet buiten controle geraken. Maar dat krijgen we wel voor elkaar: “Wir schaffen das!”.

    In een eerste bijdrage onder de titel "Wrok, jaloersheid en een ander socialisme"

    peilt uw Dwarsligger van dienst naar de maatschappelijke basis van het socialisme en de onvermijdelijke regelgeving die nodig is... om de natuurlijke evolutie te ketenen.

    Welvaart in plaats van Oorlogsleed - het blijft een droom

    In het Midden Oosten zijn er nu al zo veel doden gevallen zonder dat de Internationale Gemeenschap ook maar een begin van oplossing heeft. Oorlogsretoriek van de ergste soort door 'vooraanstaanden' die weinig last hebben van de werkelijkheid. 'Never let the truth get in the way of a good story', is hun ultieme verdedigingslijn.

    Wie durft nog te schrijven over het Palestijns-Israëlisch conflict? Wie heeft nog géén kant gekozen en wie staat nog open voor de 'andere kant'? Met de bijdrage "Israël en de Palestijnen: het nooit eindigend Conflict" kijken we naar de werkelijkheid zoals iedereen ze kan zien, zo dwars als ze is. Toch eindigt deze herkenningstocht met een positieve boodschap voor zowel Palestijnen als Israëli's. Dáár zouden Europa én Amrika beter toe bijdragen in plaats van te kamperen in de eigen schuilkelders.

    Ook de geschiedschrijving is niet bestand tegen de tand des tijds

    Het hoeft niet altijd een Dwarsligger te zijn die zorgt voor een inhoudelijke bijdrage. Op Doorbraak.be lazen we een uitstekend essay "Pruisen in de geschiedschrijving" geschreven door Frank Boll. Onze commentaar: Men zou het kunnen samenvatten als: "De grote Misverstanden over Duitsland" of ook “De tijdwaarde van de Waarheid”. Het is nogal lang. Daar hebben ze dus bij Doorbraak  – terecht –  geen schrik voor. Het is een zeer waardevol werk, omdat het met een bemerkenswaardige luciditeit en objectiviteit niet enkel de samenhangen schildert, maar ook de steeds wisselende interpretatie daarvan in de loop der tijden plastisch weergeeft. Verplichte lectuur voor alle aanhangers/gelovigen van DE enige onvergankelijke historische waarheid!

     

    Veel leesplezier!.

     

     

                 Pjotr's Dwarsliggers

     
  • Nieuwsbrief Nr 67 Pjotr's Dwarsliggers 03 augustus 2018

     
     
     

    Kennis niet langer noodzakelijk voor ambassadeurs

    Belgische particratie neemt nog toe
     
     
     
    Op 19 juli werd het diplomatiek examen afgeschaft. Worden na de Kamer met enkel partijvertegenwoordigers nu ook de diplomatieke vertegenwoordigingen herleid tot een partijpolitieke vazallenstatus?

    ‘Ambassadeur van Zijne Majesteit de Koning’: het klinkt archaïsch, maar het is formeel nog altijd een correcte benaming, trouwens net als het oubollige ‘Landsverdediging’.

    De werkelijkheid is gelukkig helemaal anders. Met deze nieuwe wet verlaat men echter een vertrouwde procedure waardoor het statuut van diplomaat veel van zijn aanzien zal verliezen. Tegelijk is het duidelijk dat ook personen die geen diplomatiek examen aflegden, geschikt kunnen zijn voor de functie van ambassadeur. In de VS is dat zelfs voor een minderheid al het geval. In België echter, waar de particratie van de ‘volksvertegenwoordigers’ reeds voor ‘partijvertegenwoordigers’ zorgde, is deze nieuwe wet niet zonder gevaar voor het algemeen belang. En er zit, hoe kan het ook anders, een communautaire angel aan.


    De diplomatieke particratie vandaag

    Laten we even de realiteit schetsen aan de hand van een concreet voorbeeld. Begin 2000 stond Europa op zijn achterste poten: in Oostenrijk hadden de christendemocraten het aangedurfd om een regering te vormen met de rechts-populistische FPÖ van Haider. In België schoot buitenlandminister Louis Michel (MR) in een kramp en bestempelde de Oostenrijkse bevolking zonder onderscheid als nazi’s. Méér zelfs, hij raadde de Belgen af om op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Voor een land met een belangrijke toeristenindustrie was dat geen kleinigheid. Defensieminister André Flahaut (PS) aarzelde niet om de militairen die in Oostenrijk een programma ‘Adventurous training’ afwerkten op staande voet terug te roepen. Het gevaar op contaminatie was blijkbaar imminent.... Tot Vlaams minister-president Patrick Dewael Flahaut publiek opriep om te stoppen met zijn spelletje 'Oostenrijkers pesten'. Dat werd meteen de meest gelezen quote in de Oostenrijkse kranten!

    Dat op de Belgische ambassade te Wenen deze reacties als ’overtrokken’ werden bestempeld, is een understatement. Pogingen om de situatie objectief te schetsen werden beantwoord met de vriendelijke aanbeveling om zich gedeisd te houden … want deze reacties waren vooral voor binnenlands gebruik bedoeld (lees tégen de Vlaamse rechtse extremisten en separatisten). De ambassadeur werd naar Brussel geroepen ‘voor overleg’ maar kreeg wel de opdracht om eerst ‘zijn’ voorzitter, Elio Di Rupo, een bezoekje te brengen…

    Met dit voorbeeld willen we enkel aangeven dat de partijpolitieke invloed al heel lang aan de gang is. Maar het diplomatiek examen was toch wel de conditio sine qua non, een drempel voor elke toekomstige ambassadeur.

    Negeren dat ook de diplomatie onderhevig is aan communautaire gevoeligheden helpt niet. Er was ooit het incident met de Nederlandstalige ambassadeur in Congo-Brazzaville. Daarover schreven we
    een artikel (juli 2013) dat eindigde met volgende paragraaf: “Dat zijn alvast twee redenen waarom politieke partijen zoveel belang hechten aan “een betrouwbare partijgenoot” terwijl het inhoudelijk werk van de diplomaten hen veel minder interesseert. Er zijn blijkbaar belangrijker dingen: Vlaanderen in het buitenland bekladden, electoraal populisme en ambassadeursposten verdelen. Is dat het voorbeeldig departement waar sommigen zo euforisch over doen? Ambassadeurs, symbolen van partijpolitieke bekrompenheid?”

    Toen premier Jean-Luc Dehaene besliste om een diplomatieke post te openen in Ljubljana, Slovenië en de ambassadeur in Wenen niet langer geaccrediteerd was voor Slovenië, kwam het tot een spitse woordenwisseling. De ambassadeur uit Wenen gaf JLD te kennen ‘dat een exclusieve ambassadeur zich zou vervelen in Ljubljana’. Waarop JLD antwoordde: ‘Meneer de ambassadeur voor die prijs moet een ambassadeur zich ook kunnen vervelen’. Commentaar overbodig

    We mogen desondanks niet te pessimistisch zijn. In de huidige situatie is de kennis van de ambassadeurs (en diplomaten) een belangrijke buffer tegen partijpolitieke inmenging en voor een grote meerderheid maar niet allemaal – dat is alvast mijn ervaring met vijf ambassadeurs en andere diplomaten – volstaat hun kennis om partijpolitieke kuiperijen te kunnen overstijgen. Precies daarom zijn ze een doorn in het oog van kortzichtige partijleiders en grote ego's.


    De diplomatieke particratie morgen

    Dat politieke partijen belang hebben bij een ambassadeur die de partij schatplichtig is, valt moeilijk te ontkennen.

    Toch gaat het niet altijd om ‘de partij’ maar dikwijls om een vertrouweling op wie de partijvoorzitter/minister/toppoliticus kan rekenen. Dat kan gaan over een vriendendienst, zoals in het geval van sp.a-voorzitter ‘Steve’ Stevaert. Het is een publiek geheim dat hij persoonlijk de ambassadeur voor Cuba koos waar hij dan uiteraard ook een graag geziene gast was. Dat had niets te maken met de buitenlandse politiek. Net zo min als de Belgische ambassadeur in Parijs die wel zware kritiek te verduren kreeg van toenmalig buitenlandminister Karel De Gucht, maar tegelijk een goede gastheer was tijdens de regelmatige bezoeken van Elio di Rupo.

    Met de aanduiding van ambassadeurs die geen ‘diplomaat’ zijn maar (eventueel verdienstelijke) vrienden van partijvoorzitters (zoals ze in de VS ‘goede vrienden’ of ’sponsors’ zijn van verkozen president) zet België een nieuwe stap in de richting van een partijpolitieke invulling van ons buitenlands beleid.

    Het lijkt erop dat de partijhoofdkwartieren tot het besef gekomen zijn dat een diplomaat niet meer belangrijk is voor onze internationale relaties. Nu ook vakministers zelf hun ’Europese collega’s regelmatig ontmoeten, denken ze de diepere kennis van de bilaterale ambassadeurs te kunnen missen. Ze beseffen niet dat ze daarmee de kloof tussen de ‘politique politicienne’ en de respectievelijke bevolkingen nog verdiepen. Een foto in gezelschap van de Rode Duivels volstaat blijkbaar. Hiermee bewijzen we zelf onze irrelevantie.

    Gewezen defensieattaché voor Oostenrijk, Zwitserland, Kroatië, Slovenië en Macedonië (FYROM).
     
    Dit artikel werd eveneens gepubliceerd opvrt.be
     
     
     
                 Pjotr's Dwarsliggers
     

Pagina 1 van 2