Klimaatfilm '2050' negeert de natuurlijke invloeden

De waarheid omtrent de klimaatverandering is maar een selectieve ideologische interpretatie is van de wetenschappelijke waarnemingen.

Woord vooraf

Twee jaar geleden woonde ik een toespraak bij van een professor (UGent) over de klimaatopwarming. Hij begon zijn uiteenzetting  met de verontschuldiging omdat niet iedereen burgerlijk ingenieur is en hij dus zou afzien van al te technische argumenten. Aangezien er in de zaal inderdaad slechts een vijftal burgerlijk ingenieurts ‘ir’ zaten en de rest dus niet zou kunnen volgen leek dat een terecht argument. Tenminste tot aan de vragenperiode. Hier een weergave van de essentie van de enige (2) vragen:

De eerste vraag:

Professor, we zijn het wellicht eens dat de opdracht van het IPCC erin bestaat om na te gaan welke de menselijke invloed is op de klimaatopwarming – waarop hij ja-knikkend reageerde. Als ik het goed begrijp, zo ging de vragensteller verder,  wordt dus niet onderzocht welke natuurlijke factoren eveneens bijdragen tot de opwarming – toen verscheen een rimpel op zijn voorhoofd maar géén ja-knik.

Daarna volgde de vraag : "Denk u niet dat de waarnemingen van de natuurlijke factoren altijd al een belangrijke rol speelden?"

De tweede vraag kwam van een ir: U heeft het over de klimaatopwarming van de aarde maar boven 70 % van de aardoppervlakte hebben we nauwelijks waarnemingsresultaten wegens onvoldoende meetinstrumenten boven de oceanen. Hoe kom je dan tot de conclusies die u ons voorlegde?

De duidelijk activistische ‘ir’ had geen antwoord, tenzij het standaardantwoord dat de meeste wetenschappers het eens waren met zijn conclusie en dat de vaststellingen uit het verleden (o.a. de Milankovitch-cyclus) niet meer relevant zijn. 

Dat zijn dus de wetenschappers waarnaar politici zoals een partijvoorzitter naar verwees in een mail. Letterlijk (11 mei 2021) “Tot slot: wetenschappelijke consensus is niet per definitie slecht. Net zoals het goed is dat die consensus af en toe ferm wordt uitgedaagd door mensen als jij. Wetenschap heeft de mensheid al goed vooruit geholpen, op tal van vlakken. Nu is het zo dat 97-98% tot 100% van de klimaatwetenschappers gelooft dat mensen de hoofdoorzaak zijn van de klimaatopwarming. En die 97% gaat vaak in debat met die 3% wetenschappers die er niet in geloven. Goed dus dat je dat debat mee levend houdt. Ikzelf en de experts van mijn partij zitten in het kamp van die eerste groep, maar je hoeft het zeker niet met ons eens te zijn.

2050 Antarctica-verhaal is wetenschappelijk onverdedigbaar

Waarom ijskernen, vulkanisme en historische warme periodes het alarmistische VRT-verhaal ondermijnen.

De reguliere media spelen met journalistiek activisme een belangrijke rol bij het aanjagen van het klimaatalarmisme. De VRT bewijst met de vertoning van de klimaatfilm 2050 van Eric Goens eens te meer dat haar ‘onafhankelijk journalistiek beleid’ puur ideologische  Politici die in de Raad van Bestuur zitten en dit jarenlang tolereren zijn hun plaats niet waard.

Eric Goens schildert een dramatisch beeld van smeltende ijsplaten, zeespiegelstijging en een onomkeerbare klimaatcrisis, volledig toegeschreven aan broeikasgassen volgens experts zoals James Hansen^[1] en het IPCC. En negeert daarmee de basisfilosofie en goudstandaard van de wetenschap namelijk de validatie door observaties en metingen. Natuurlijke factoren zoals tektonische plaatbewegingen, vulkanische activiteit en historische bewijzen van warmere periodes met lagere CO₂-niveaus komen amper aan bod en worden genegeerd. Toch tonen peer-reviewed studies en ijskerngegevens precies het tegenovergestelde: CO₂ was in het verleden vaak een gevolg van temperatuurstijging, niet de oorzaak. Antarctica was al warmer dan nu tijdens de Middeleeuwse Warme Periode (MWP), met mosgroei in Oost-Antarctica terwijl CO₂ lager of vergelijkbaar was. En onder het ijs bevindt zich een actieve vulkanische rif zone die smelt van onderaf veroorzaakt – onafhankelijk van menselijke emissies.

Hieronder een kort overzicht van de wetenschappelijke tegenargumenten.

1. ijskernen tonen: temperatuurstijgingen gaat vooraf aan CO₂-toename. 

Al Gore’s grafiek in An Inconvenient Truth (2006) wijst CO₂ aan als de aanjager van de klimaatverandering. De realiteit uit ijskernanalyses is anders: bij elke overgang van ijstijd naar warme periode steeg de temperatuur eerst — de stijging van CO₂ volgde pas 800 tot 1900 jaar later.

De Vostok- en EPICA-ijskernen uit Antarctica, die Gore juist gebruikte om CO₂ als hoofdoorzaak te presenteren, tonen dus precies het tegenovergestelde van zijn conclusie.

• Fischer et al. (1999/2000): CO₂ lag van 400-1000 jaar achter temperatuur.

• Siegenthaler et al. (2005): vond tot  rond 1900 jaar vertraging in sommige overgangen.
• Petit et al. (Vostok-kern): duidelijke faseverschillen, met temperatuur leidend.

Daar is een wetenschappelijke verklaring voor: warmer oceaanwater kan minder CO₂ oplossen en geeft het vrij — een proces dat bekend staat als uitgassing, gebaseerd op de wet van Henry. CO₂ is weliswaar een broeikasgas en versterkt de opwarming, maar dan als feedbackmechanisme, niet als initiële drijfveer.
De ijskerndata ondermijnen dus het idee dat CO₂ de hoofdregelaar is van temperatuurverandering — zeker niet in Antarctica, waar natuurlijke cycli zoals de Milankovitch-cycli en oceaanstromingen overheersen.

2. Antarctica was ooit warmer dan nu – met minder CO₂ zoals tijdens de Romeinse en de Middeleeuwse Warme Periode.

In 2025 publiceerde Forte et al. in Communications Earth & Environment bewijs van een massale erosie- en smeltgebeurtenis op de Boulder Clay Glacier (Oost-Antarctica) tijdens de MWP (~900-1100 n.Chr.).

Mosresten (Pohlia nutans en Bryum pseudotriquetrum) van ~1050 jaar oud liggen ingebed in ijs dat vandaag permanent bevroren is. Er was toen vloeibaar water, warmere zomers en landschapsverandering – terwijl CO₂-niveaus toen ~280-300 ppm waren, lager dan vandaag. Vergelijkbare mossen en vegetatiegroei op het Antarctic Peninsula (van <1 km² naar ~12 km² in 35 jaar) worden nu als “alarmerend” bestempeld, maar hetzelfde gebeurde al eeuwen eerder. Zie Roland et al., 2024, Nature Geoscience, over de recente vegetatiegroei :  Tijdens het Pliocene (5,3-2,6 miljoen jaar geleden) bleef de Oost-Antarctische ijskap grotendeels stabiel ondanks 2-3°C warmere temperaturen en CO₂-niveaus vergelijkbaar met vandaag (~400 ppm). Shakun et al. (2018) in Nature geven aan dat  land-gebaseerde delen van de Oost-Antarctische ijskap grotendeels intact bleven.

3. Tektonische platen en vulkanische activiteit: smelt van onderaf door het West Antarctic Rift System (WARS). 

Antarctica ligt op de Antarctische plaat, maar West-Antarctica wordt doorkruist door het West Antarctic Rift System (WARS) – een actieve tektonische zone met meer dan 100 subglaciale vulkanen en extreem hoge geothermische flux (140-220 mW/m²), hoger dan 99,5% van de wereld).

• Van Wyk de Vries et al. (2018): inventaris van 138 subglaciale vulkanen, vooral langs de rift-as.

• Geyer et al. (2023): overzicht van vulkanisme en interactie met het ijs.
• Iverson et al. (2017): direct bewijs van subglaciale vulkanisme onder de West-Antarctische ijskap.

Directe metingen tonen dat vulkanische warmte basaltsmeltwater produceert, dat ijsstromen smeert en versnelt. Smeltend ijs ontlast de korst (isostatische terugval), wat vulkanisme kan triggeren net als de variërende aantrekkingskracht door de maan en de zon – een feedback die niet door CO₂ komt.

4. Extra tegenargumenten: geen continentale opwarming en cherry-picking

• De temperaturen gemeten door de verschillende stations op Antarctica geven een nagenoeg constante temperatuur, zelfs sedert 1979 dalend                  
• Waterdamp is dominant en niet CO2, Waterdamp levert in heldere lucht ~75 W/m² aan broeikaseffect, CO₂ ~32 W/m². Volgens een Yale publictatie  tellen waterdamp en wolken voor 66 tot 85 percent voor het broeikasgaseffect, vergeleken met 9 tot 26 percent voor CO2. Overduidelijk bewijs vinden we in droge streken zoals de Sahara waar de verschillen tussen dag en nacht temperaturen het grootst zijn wegens gebrek aan bewolking.
• Oost-Antarctica (98% van het continent) toont vaak minimale opwarming of zelfs afkoeling door wind- en ozondynamiek. De uitzending focust vooral op het kleine Antarctic Peninsula en West-Antarctica.  Wang et al. (2025) en eerdere studies geven een minimale of negatieve trends voor geheel Oost-Antarctica.
• Recente analyses van Vostok-data geven aan de huidige opwarming “niet ongewoon” is in het bredere paleoklimaat perspectief.

Conclusie

De VRT Canvas-uitzending presenteert een eenzijdig verhaal, gebaseerd op het IPCC en James Hansen, terwijl ijskernen, de Middeleeuwse Warme Periode (MWP) (Forte et al, 2025), het vulkanisme van het West Antarctic Rift System (WARS) en de stabiele temperaturen in Oost-Antarctica duidelijk maken: natuurlijke mechanismen spelen een cruciale rol.

Het ware verhaal is genuanceerder: het is een mix van vooral de natuur en véél minder de mens, met een grote rol voor de aarde zelf.

Laat het duidelijk zijn: Alle financiële uitgaven die onze politici blijvend verkwisten om toch maar de antropogene CO2-productie te verminderen zal de klimaatopwarming niet significant beïnvloeden. Het zijn sinterklaaspolitici die gooien met ons geld en de door ons gefinancierde activistische media zijn hieraan medeplichtig.

[1] De hockey stick was een uitvinding van Prof. Michael Mann, prof aan Penn State Universiry. Spottend door critici genoemd de mann-made hockey stick waarvoor ze werden aangeklaagd en veroordeeld tot betalen van 1 miljoen dollar aan Mann, maar vernietigd in 2024 waarbij Mann werd veroordeeld voor misleiding en foutieve publicaties. Hij werd veroordeeld tot het betalen van alle proceskosten te bedrage van 400000$. Dit heeft universiteiten in de lage landen niet verhinderd om de man Doctor Honoris Causa te benoemen oa. Delft.