Hägars selectie zomerlectuur
 
 
 
Waarde Lezers,

Wat onze Nederlandse lezers als vakantielectuur graag lezen, weet ik niet. Maar onze Dwarsligger ter plaatse kan u alvast een korte impressie geven van wat de sportieve zomer 2018 brengt in Friesland en omstreken.
 
 
Friese zomerlectuur
 
 
Wat een sportzomer hebben we al gehad. Ik noem het WK voetbal, de Giro, Roland Garros, Wimbledon en de ‘Toer’. Maar nu is het tijd voor Fryslân Boppe waarbij alle genoemde sporten in de schaduw staan. Als Nederlander maar niet-Fries moet ik daar toch even reclame voor maken.

De kaats PC van Franeker (vindt nu plaats) met wel 16 parturen waarbij de 5 leden van de Permanente Commissie in jacquet met hoge hoed aanwezig zijn. Anders dan het spreekwoord 'wie kaatst kan de bal verwachten' snap ik er de ballen van, zo moeilijk en gevaarlijk blijkt die sport te zijn.

De deelnemers aan de Tall Ships races zijn in augustus te bewonderen in Harlingen. Je moet maar durven om bij veel wind met een korte maar heftige golfslag buitengaats in de ra te klimmen.
 
 
 
En last but not least is er het Skûtjesielen op diverse Friese wateren, eveneens in augustus. Bij veel wind is het zeer zwaar werk om die oude gestripte en getunede vrachtschepen op koers te houden en vooral niet te laten omslaan. Het gaat er onderling op de rakken soms hard aan toe met soms botsingen en de nodige onverbloemde verwensingen als gevolg, want de protestballen worden regelmatig in de mast gehesen, voor de jury en toeschouwers. De jury moet dan een avond en soms nacht beraadslagen om tot een beslissing te komen. Gelukkig is er altijd genoeg ‘Beerenburg’ denk ik dan maar.

Ik ken de algemene vaarregels maar van het skûtjesielenreglement snap ik geen bal. Volgens mij dateren die regels nog uit de tijd dat Grutte Pier met knotsen op de voorplecht stond. Voordat bij deze sport de scheidsrechter wordt geïntroduceerd zitten we al in de volgende eeuw. Soms waait het helaas nauwelijks of niet, maar dan heb je weer alle tijd voor je geliefde of vrienden onder het genot van een ‘Kalt Kletske’; een van de vele lokale biertjes.

De watersportliefhebber die geen affiniteit heeft met al deze folklore kan hier ook zeil- en motorboten huren evenals een kano en sloepen. Die laatste categorie veelal ook al met elektrische aandrijving. En vergeet de nieuwste rage niet, het ‘suppen’. Dat is stand-up surfen waarbij je op een aangepaste surfplank staat en je met een peddel voortbeweegt door bv. de grachten van een stad of dorp.
 
 
Vlaamse zomerlectuur
 
 
 
Hier in Vlaanderen weet ik wel waar je de beste zomermosterd haalt: bij de Dwarsliggers, buiten categorie. Gevolgd door ’t Pallieterke wiens lezers - zoals wij - gezegend zijn met een goed hart en een slecht karakter. Doorbraak voor Vlaams en rechts en Apache voor Belgisch en links.
 
 
 
 
Kaaiman
 
 
 
 
Paleis der natie
 
 
 
 
Wat je vooral niet mag missen: Kaaiman en het Paleis der natie, geschreven door twee sportieve journalisten die de politiek benaderen als een bokswedstrijd. Toegegeven, de ene is wat subtieler dan de andere, maar ze kloppen er allebei boenk op …

Wij Dwarsliggers hebben geen uitgelezen sportief publiek. We mikken wél op lezers die gebeten zijn … gelukkig niet door een kaaiman.

En de traditionele kranten, zijn die niet interessant, zal u zich afvragen? Wel ja, ook zij leveren een gewaardeerde bijdrage - om de dode tijd te vullen met flutjournalistiek. Alleen de lokale nieuwsberichten zijn echt lezenswaardig. Overigens, wie kan er nu dagelijks een boek vol schrijven dat ook nog eens interessant is?

Als zomerse bijdrage kozen we voor die zopas geciteerde lichtvoetige journalistiek, te lezen op bladzijde 7 van ‘Het Laatste Nieuws’, editie 2 augustus. Ik mag niet te veel citeren want anders zou men dat wel eens als oneerlijke concurrentie kunnen beschouwen.
 
 
VUB-prof Jonathan Holslag en N-VA woordvoerder Joachim Pohlmann overleefden één loodzware drilmaand als reservist

  “Kapotgaan. Met kotsen en alles erop en eraan”.
 
 
 
 
Foto uit De Morgen
 
Bij deze wens ik beide ‘reservisten’ van harte proficiat om vrijwillig een hele maand soldaat te spelen. Nu nog 9.998 andere kandidaten en we moeten de troepen die ten strijde trekken niet meer verbieden om te sneuvelen, wegens onvervangbaar!

In elk geval hebben de jonkies een voorsprong van één maand op onze defensieminister die nog niet weet – wat de woordvoerder van zijn partij nu wel weet – dat de defensieproblemen overwegend niet gaan over geld uitgeven aan blingbling. Joachim: “Het gaat erom een groep te vormen. In de individualistische wereld bestaat dat niet. Dat besef is een verrijking, weet ik nu. (…) in snel en grondig een geweer schoonmaken was ik géén held – die fijne motoriek had ik niet. Dus hielp iemand uit het peloton mij.”
Misschien kan deze ervaring leren dat de dagdagelijkse realiteit van afhakende kandidaten en grote tekorten inzake opleiding en training ons dwingen tot bescheidenheid.

Jullie zomers avontuur deed mij denken aan een hilarisch voorval dat een goede vriend beleefde toen hij als KRO (kandidaat reserveofficier) ‘diende’ in het 1ste Geniebataljon te Westhoven, Duitsland. Veel uitputtende infanterieoefeningen heeft hij niet moeten doorstaan en onder de indruk van een geweer was hij niet. Hij was meer bedreven in het gebruik van springstof: TNT-blokjes, knalkoord en boem. Tot hij de opdracht kreeg om eens te oefenen op een muur van ‘de villa’ op het militair oefenterrein te Vogelsang, Duitsland – heilige grond voor veel infanteristen, ook uit Nederland. Toen liep het helemaal mis. Hij had de benodigde hoeveelheid springstof een beetje overschat en toen de stofwolk optrok … was er géén villa meer! Sst, niet verder vertellen...

Heerlijk toch om zich te kunnen uitleven! Om eens je eigen fysieke grenzen op te zoeken. Hoewel een mars van vijftien km toch maar flauwe kost is in vergelijking met wat echte reservisten gedurende vijftien maanden meemaakten vooraleer ze als onderluitenant afzwaaiden. Ook de avonden zullen wel niet zo ‘uitputtend’ geweest zijn als in de tijd van de BSD (Belgische Strijdkrachten in Duitsland). Interessante tijden waren het, behalve voor de geprivilegieerden, die dankzij ‘electoraal dienstbetoon’ hun legerdienst dicht bij huis mochten vervullen. Meestal in overbodige functies en dus héél vervelend; eigen schuld dikke bult! Het waren vooral deze 'moederskindjes' die nooit echt in het leger gediend hadden die nadien tégen het leger waren … Niet thuis kunnen slapen in het week-end, oeioeioei!

Wat ik beiden toewens is een goeie nachtrust na deze uitputtende ervaring. Hopelijk nemen ze zichzelf niet al te serieus en, verstandig als Joachim is, weet hij ook wel dat deze ervaring niet volstaat voor ernstige conclusies.
 
Een zomers divertimento, meer moet dat niet zijn.
 
 
 
             Pjotr's Dwarsliggers