Waarde lezers,
 
Carnaval is in de streek waar ik woon (omgeving Aalst) een volksfeest dat tot ieders verbeelding spreekt. Het is een feest met diepe wortels dat deel uitmaakt van ons collectief geheugen. We vonden een passende tekst in een Zwitserse krant die daarover iets zinnigs schreef dat ook vandaag nog actueel is. Of hoe de klimaatdiscussie zou kunnen evolueren zoals ook met het Carnaval gebeurde.
 
 
De evolutie van Carnaval
 
 
De in werkelijkheid bestaande klimaatverandering is tot een thema gemuteerd waarover nauwelijks nog een zakelijke discussie mogelijk is. Of men gelooft de zelfbenoemde klimaatveranderingsgroepen van wetenschappers of men is een loochenaar.

Carnaval is verbonden met de Christelijke kalender maar ook met heidense tradities. Vroegere kerkvorsten waren pragmatisch genoeg om oude gebruiken in kerkelijke rituelen te integreren [1]. Oorspronkelijk wilden de mensen met hun schrikwekkende fratsen en vuur enkel de winter verdrijven. Onze voorvaderen dachten met veel lawaai en gedoe het klimaat te kunnen beïnvloeden. Gelukkige heeft “Vastenavond” zich verder ontwikkeld, en nagelt men vandaag niet enkel meer het weer aan de schandpaal.

Afgezien van Vastenavond willen zelfbenoemde wereldredders ons heel het jaar met mediaal spervuur inhameren wat voor apocalyptische uitwerkingen de klimaatverandering kan hebben, en tegelijk beklemtonen dat het onheil enkel met hun uitverkoren methodes nog af te wenden is.

De reëel bestaande klimaatverandering, en hoe daarmee om te gaan, zijn tot een thema gemuteerd dat men niet meer zakelijk kan bediscussiëren. Ofwel gelooft men de zelfbenoemde groepering van wetenschappers, de beroemde 97 procent, of men is een loochenaar. Tussen die uitersten is de speelruimte voor het noodzakelijke debat gewoon verdwenen. Dit is een zeer bedenkelijke ontwikkeling en, in een zogenaamd verlichte maatschappij betekent het een stap achteruit.

De verschrompelende invloed van de Kerk heeft blijkbaar een vacuüm achtergelaten. Er schijnt een minimale behoefte te bestaan aan dogma's die de mens nodig heeft om zich moreel te oriënteren. Diezelfde situatie wordt in de Angelsaksische wereld ook geobserveerd, maar daar veel intensiever bediscussieerd dan hier bij ons.

Ik citeer uit het nieuwe boek van Matt Ridley, “The Evolution of Everything” [2] (de evolutie van alle dingen): “Men zegt ons dat wij zondigen (door de emissie van CO2), dat we (met ons menselijk streven naar welstand) de erfzonde in ons dragen die ons uit het paradijs (uit de voor-industriële wereld) verdreven heeft, dat wij daarvoor berouw dienen te tonen (door het veroordelen van ons onverantwoordelijk consumptiegedrag), dat we boete moeten doen (door het betalen van CO2 belasting) dat we oprecht berouw moeten hebben (door van de politici te eisen dat ze zich – verbaal – tot de alarmerende klimaatverandering bekennen) en dat we verlossing moeten zoeken (in de duurzaamheid). Het gaat dan nog verder met een litanie van de klimaatheiligen (Al Gore) en de profeten (IPCC)”. Ridley onderbouwt dat alles met omvattende inzichten in de maatschappelijke ontwikkeling. Zeer lezenswaardig!

Ongetwijfeld oefenen we door onze consumptie meestal een belastende invloed op de natuur uit, en heel zeker storen wij door ons energieverbruik natuurlijke kringlopen. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat wij ons moeten inspannen om voor onze nakomelingen een intacte aarde na te laten. Maar we zouden ondertussen toch al zo ver moeten zijn om te zien dat we dat beter met verstand en rede, en niet met religieus fanatisme aanpakken.

Nog bijna zoals in de middeleeuwen geloven veel mensen dat het mogelijk is met drastische maatregelen het klimaat te sturen. Vandaag noemen we dat geo-engineering. We zien niet hoe aanmatigend dat is, en hoezeer het onze capaciteiten overschat. Gekoppeld aan het geloof dat de staat alles met geboden en verboden kan regelen ontstaat daaruit een onappetijtelijk mengsel van bevoogding en beperking van de vrije ontplooiing.

Maar net dat laatste is de belangrijkste voorwaarde voor innovatie en vooruitgang, zoals Matt Ridley in zijn “Evolution of Everything” het beschrijft. We kunnen enkel wensen dat de klimaatdiscussie zich even positief zal ontwikkelen als Vastenavond het ooit deed.

Van de oude rituelen die de winter moesten uitdrijven zijn de larven overgebleven. De vroegere zotten wilden dat het warmer werd, de hedendaagse willen het tegendeel.

Markus Häring is geoloog, bestuurder van het Carnot-Cournot-Netzwerk, (think-tank voor politiek advies in techniek en economie), auteur van het boek «Sündenbock CO2»

Artikel vertaald uit Bassler Zeitung online
[1] Nota van de vertaler. Het mooiste voorbeeld van versmelting van twee soorten geloof dat ik ooit gezien heb, is te vinden in de kathedraal van Cuzco in Peru. Daar staan, niet uitzonderlijk voor een katholieke kathedraal, een half dozijn Mariabeelden. Die zijn allemaal in een lange zwarte mantel gehuld, die zich kegelvormig naar de grond uitbreidt. De primaire godheid in de oude Indioreligie is de ‘Pacha Mamma' (Moeder Aarde), voorgesteld door een zwarte kegel. De bisschop van Cuzco liet dus – oogluikend maar verstandig – toe dat de Indio's hun 'Pacha Mamma' de kathedraal binnensmokkelden.
 
[2] The Evolution of Everything: How Small Changes Transform Our World
Matt Ridley - HARPER COLLINS - ISBN-13: 978-0007542475
 
 
 
             Pjotr's Dwarsliggers