De verkeerde kant van de geschiedenis

DALLE verkeerde kant geschiedenisDe lichtzinnigheid waarmee sommige politici met begrippen als ‘de verkeerde kant van de geschiedenis’ en ‘genocide’ omspringen, is stuitend.

Hoe komt dat toch?

Eerste Minister Charles Michel vond het vanzelfsprekend om in Marrakesh met veel aplomb te verklaren dat al wie tégen het akkoord was, aan de verkeerde kant van de geschiedenis stond. Dat het een typisch Belgische gewoonte is van de Franstaligen om tijdens een internationaal optreden de grootste Vlaamse partij  ‘aan de verkeerde kant van de geschiedenis’ te zetten, verbaast niemand meer. Dat N-VA inderdaad niet akkoord ging en in dit geval vasthield aan haar principiële tegenkanting én consequent uit de regering stapte, was uitzonderlijk. Alleen blijft de vraag open of de afkeuring van politiek geïnspireerde rechtsspraak – want daarover gaat het - meteen ook de verkeerde kant is? Zij die kozen voor de juiste kant van de geschiedenis hebben duidelijk andere ideeën over de scheiding der Machten.

Ook heel wat sympathisanten van N-VA hadden het daar moeilijk mee. En ja het zou N-VA electoraal niets opleveren, integendeel. En toch had N-VA gelijk, alleen te vroeg, want het was toen nog niet doorgedrongen tot de goegemeente van oppervlakkigheid dat de scheiding der machten - essentieel voor een gezonde democratie – op het spel staat. Intussen hebben verschillende arresten aangetoond dat Vrouwe Justitia in al haar blindheid - of is het verblinding - inderdaad activistische besluiten neemt en zelfs politieke eisen stelt wanneer politieke verantwoordelijken weigeren om hun primaat op te geven.

De verkeerde kant van de geschiedenis is net zoals de talrijke recente uitspraken over alle mogelijke maatschappelijke problemen niet meer dan een voorafname op wat de geschiedenis daarover zal vaststellen … in de toekomst. 

Wanneer we de Groene ideologen mogen geloven staan alle wetenschappers die nog vragen durven stellen bij de menselijke CO2-productie als énige oorzaak van de klimaatverandering, eveneens aan de verkeerde kant van de geschiedenis.

Voor deze twee relevante voorbeelden liggen dezelfde oorzaken aan de basis:

  • De principiële waarden van de Verlichting worden vervangen door een quasi religieuze ideologie. Eerst wordt vastgelegd wat de uitkomst moet zijn en dan wordt een theorie ontwikkeld die deze nieuwe richting moet ondersteunen.
  • De verwaandheid van politici, die zichzelf als norm nemen en precies daardoor steeds ongeloofwaardiger worden. De moed van hun overtuiging kennen ze niet. Ze trekken zich liever terug in hun bubbel samen met gelijkgezinden. Je zou het een soort van maatschappelijk isolationisme kunnen noemen, zelfs intellectueel negationisme, mocht dat woord niet zo beladen zijn.

Genocide

Wanneer een Vlaamse minister spreekt over een Israëlische genocide in Gaza, is dat géén uitschuiver van een nitwit. Het is de overtuiging van een links-liberale elite waarover Mark Geleyn schreef voor Doorbraak:

“Intellectuelen houden de fictie van antizionisme-maar-geen-antisemitisme nog enigszins aan. Maar met Belgische regeringen die zich al twintig jaar tegen Israël afzetten, met openbare radio en tv die Hamaspropaganda als nieuwsfeiten aanreikt, en met vijfhonderd academici die oproepen om Israël — en alleen Israël — te boycotten, wordt die fictie ongeloofwaardig. antizionisme is het antisemitisme van de intellectuelen. ( …) De achtbare, goed bedoelende opiniemakers in het Westen blijven hun morele pijlen reserveren voor Israël: ‘Het is genoeg geweest, geef voorrang aan een bestand, je hebt je wraak nu wel gehad.’ Alsof deze oorlog om wraak ging. Wraak brengt de gemartelde doden niet terug. Deze oorlog gaat niet om wraak, zelfs niet om rechtvaardigheid of straf. Deze oorlog gaat om de uitschakeling van een georganiseerde groep van moordenaars, eens en voor goed, opdat er in de toekomst minder Joodse doden zullen vallen.”

Het is zo gemakkelijk om mee te stappen in een emotioneel verhaal. Ook hier weer blijven de media niet terughoudend en zorgen dramatische beelden voor een hersenspoeling. We staan aan de juiste kant van de geschiedenis, het wordt hét refrein van oorlogsjournalistiek.

Datzelfde maakten we reeds sinds 2014 mee in Oekraïne. Er is de goede kant en de slechte kant. De voorgeschiedenis? Speelt geen rol. Een regering die in 2014 begint met een deel van de bevolking (Russischsprekende) te degraderen tot tweederangsburgers? Moet kunnen! De juiste kant van de geschiedenis? Oorlogsjournalistiek.

Weet u wat ik steeds meer denk?

Dat ‘de juiste kant van de geschiedenis’ het schaamlapje is voor een geïndoctrineerde elite wier torenhoge ambities omgekeerd evenredig zijn met hun intellectuele capaciteiten.

 

DALLE verkeerde kant geschiedenisDALL-E : Verkeerde kant van de geschiedenis