Nieuwsbrief Defensie 27 augustus 2016

Ter inleiding …

In ‘De oligarchen en de president’ (De Tijd) beschrijft Rik Van Cauwelaert de ‘Deep State, de staat in de staat die de Verenigde Staten daadwerkelijk controleert.’

Als voorbeeld van de verwevenheid tussen politiek en het financieel-industrieel complex schrijft hij onder meer: “Presidenten die de agenda van de oligarchen uitvoeren, doen dat niet voor niets. Bill Clinton werd na zijn presidentschap via het sprekerscircuit beloond met zo'n 100 miljoen dollar.” En verder: “Met de hulp van zijn vrouw Hillary, die de inval in Irak steunde, zoog zijn Clinton Foundation ook geld op van Arabische en Afrikaanse potentaten.”

Nauwelijks enkele dagen later (22 augustus) schreef de Washington Post (WP) in grote letters: “Signs suggest Hillary Clinton may be more open to lobbyists in her administration.” In dit artikel wordt aangegeven dat de strenge regels die Obama opstelde voor lobbyisten om deel uit te maken van de administratie (maar waartegen ook hij zondigde) wel eens zouden kunnen sneuvelen. In elk geval, met de zeven miljoen dollar die Hillary Clinton ontving van grote firma’s voor haar verkiezingscampagne, kan ze niet als ‘onafhankelijke’ presidente aan haar taak beginnen.

De conclusie van de discussie onder dwarsliggers: “Gisteren hadden we het over de bitter realistische schildering van Rik Van Cauwelaert in De Tijd. Dat is ook de reden waarom we geloven dat Hillary Clinton, de grootmeesteres van de ‘dark smoky back rooms’, niet noodzakelijk minder erg is dan de megalomaan Trump: die is minstens ‘outsider’. Wij zitten, met onze activiteiten rond de F-35, op de eerste rij om te zien wat van deze manier van zaken doen komt. Geeft toe dat het geen ‘verheffende aanblik’ is.”

De omgekeerde wereld: USAF moet toekomstige kwaliteitsgarantie afleveren

Voor ons dossier JSF/F35 lazen we een verregaand staaltje van deze verwevenheid in een artikel gepubliceerd op Bloomberg (9 aug 2016):

Omdat de Parlementaire toezichthouder de bestellingen afremt diende Lockheed Martin één miljard dollar van zijn eigen geld te gebruiken om de productie te kunnen verder zetten. Dat komt omdat de wetgever weigerde het voorziene budget van defensie voor de bestellingen volledig vrij te geven. Ze eisen dat Deborah Lee James, de adjunct defensieminister voor de Luchtmacht, (Air Force Secretary) verzekert (certifies) dat de F-35 vliegtuigen die in het fiscaal jaar 2018 geleverd worden, over hun volledige gevechtscapaciteiten zullen beschikken. Jawel, u las het goed, de klant (USAF) moet garanderen dat de vliegtuigfabrikant (Lockheed Martin) een volledig operationeel vliegtuig aflevert in 2018: In its report on this year’s defense authorization measure, lawmakers withheld the $1 billion until the Air Force secretary certifies that F-35s delivered during fiscal 2018 “will have full combat capability,” including the most advanced “3F” version of software and the ability to carry a full range of weapons.

Ik kan mij zelfs niet voorstellen dat een Belgische minister van Defensie ooit dergelijke garantie zou durven geven voor een Belgische firma. Gelukkig is dat slechts een hypothetische vraag. De vraag waar de Belgische regering echter wél mee zal geconfroteerd worden is of ze – met al het voorgaande in het achterhoofd - geloof hecht aan de eventuele garantie die de ‘Air Force Secretary’ zal afleveren?

Dat de Amerikaanse Senaatscommisie Defensie duidelijk twijfelt aan de haalbaarheid van deze eis over de volledige capaciteit, komt niet uit de lucht vallen en is ongetwijfeld ook bekend bij de specialisten van de geïnteresseeerde landen die overwegen om de F-35 te kopen.

Combat ready in 2018? FUBAR!

In het hiervoor geciteerde artikel op de webstek van Bloomberg schrijft de auteur Anthony Capaccio onder meer: “Even if the specified capabilities are delivered for the Air Force version in fiscal 2018, the three models of the F-35 won’t be declared to have full combat capability until they undergo vigorous operational exercises. Those won’t begin until August 2018 at the earliest and then will last as long as a year. That would be a year later than planned.” Zelfs wanneer de aangegeven capaciteiten inderdaad zouden beschikbaar zijn, is het operationeel verklaren van de F-35 slechts ten vroegste mogelijk vanaf midden 2019. Welnu, op basis van alle informatie waarover wij beschikken is zelfs deze termijn hoogst twijfelachtig.

Laten we even enkele concrete problemen oplijsten:

  • Het ontwerp van de uiterst krachtige motor zoekt de grenzen op van het mogeljke en daarbij werd volgens ons onderzoek onvoldoende rekening gehouden met de corioliskrachten. Tot nog toe is het probleem slechts door modificaties aan de lagers behandeld, maar deze ingreep biedt volgens ons geen afdoende oplossing. Het betekent niet dat de F-35 vliegtuigen door dit ontwerprisico ‘uit de lucht zullen vallen’, maar herhaalde grote versnellingen kunnen gevaarlijk worden en het is meer dan waarschijnlijk dat de levensduur van deze motor nooit de voorziene 8000 vlieguren zal halen, wanneer ingezet in veeleisende ‘operationele omstandigheden’. Het zijn deze excessieve Corioliskrachten die LM nopen om de versnellingskrachten te beperken tot nu vijf en eventueel zeven g’s.
  • Ook met de brandstoftanks zijn er structurele problemen door een te grote overdruk als gevolg van de centrifugale krachten die het vliegtuig ondergaat tijdens versnellingen.

We zullen ons graag laten overtuigen door wetenschappelijk onderbouwde argumenten die aantonen dat de twee hiervoor vermeldde problemen opgelost zijn, en dus de inwerkende krachten op motor en brandstoftanks helemaal onder controle zijn, en noch de maneuvreerbaarheid nocht de levensduur beperken.

  • De F-35 heeft momenteel geen Close Air Support (CAS) capaciteit. Zelfs het voorziene kanon (na zoveel jaren is het blijkbaar nog altijd niet gelukt om dit in te bouwen?) voldoet niet aan de specifieke vereisten voor CAS (te klein kaliber en te weinig munitie) en is minder efficiënt dan het kanon van de A-10 Warthog die de F-35A verondersteld wordt te vervangen. Wat de F-35A zal kunnen is vanop grote afstand een beperkt aantal zeer dure precisieraketten afvuren. Iets wat ook de nieuwste versies van de concurrenten met evenveel precisie kunnen. Het argument dat de F-35 zou nodig zijn in een theater waar de tegenstander nog beschikt over een intacte hypermoderne luchtverdediging is vals. In dergelijke situatie is CAS zelfs géén haalbare missie voor de F-35A. Zonder ten minste een tijdelijk luchtoverwicht is elk grondoffensief gedoemd om te mislukken. Lees ook dit artikel over zowel de problemen met de F-35 als de uit dienstneming van de A-10 Warthog. Verhelderend!
  • Een vervolgverhaal waar nog bij lange geen eind in zicht is, betreft de problemen bij de ontwikkeling van de software. De sensor fusion capaciteit is bij de huidige F-35 niet eens beter dan deze in andere recente gevechtsvliegtuigen, waaronder de Gripen, en om werkelijk optimaal te werken (zowel displays als ICT-capaciteit en gebruikszekerheid) is het zeer gewaagd om nu al een voorspelling te doen wanneer en in hoeverre deze capaciteit ‘hackersproof’ en echt operationeel zal zijn. Lees even mee: The F-35’s sensor fusion capabilities continue to be especially problematic. "In the memo, DOT&E detailed over a dozen deficiencies that must still be addressed on Block 3i, but referred to hundreds of capability shortfalls that still remain in Block 3F, which is needed to reach full operational capability, according to the memo.
  • Het militaire nut van de F-35 is in overgrote mate afhankelijk van zijn ‘stealth’ capaciteit. Wanneer die doorbroken wordt – en dat zal volgens specialisten onvermijdelijk het geval zijn binnen relatief korte termijn - is de F-35 zelfs niet geschikt om een luchtgevecht aan te gaan met potentiële tegenstanders (het is daar volgens Lockheed Martin ook niet voor gemaakt). The man who made the decision to declare IOC, Gen. “Hawk” Carlisle, Commander, Air Combat Command, for the past several months has been continuously voicing his enthusiasm for the F-35A. “I am proud to announce this powerful new weapons system has achieved initial combat capability,” Carlisle said. “The F-35A will be the most dominant aircraft in our inventory, because it can go where our legacy aircraft cannot and provide the capabilities our commanders need on the modern battlefield.” Indien niet …

In een artikel dat gepubliceerd werd op Flight Global (3 aug) lazen we:

“The IOC was declared only after a months-long rush to modify a siphon fuel tank. Flight tests last year revealed that air can inadvertently enter the siphon fuel tank, causing it to rupture under certain flight maneuvers. The discovery forced the USAF to limit the F-35A to 3g manoeuvres. The F-35A will be capable of 9g loads with Block 3F software, but the current Block 3I standard can handle up to 7gs.”  

Dat de hiervoor reeds geciteerde structurele problemen kunnen opgelost worden door een sofware-update, zoals deze tekst laat uitschijnen is niet correct. Het enige dat een software kan doen is ervoor zorgen dat de piloten niet over de limiet kunnen gaan en dus het probleem niet wordt opgelost maar voorkomen. Over de problemen met de sifon van de brandstoftank waren we op de hoogte maar vonden dat zelfs niet de moeite om te vermelden, want inderdaad eenvoudig op te lossen door enkele veiligheidsventielen.

Op de webstek van Bloomberg (24 aug) verwijst men naar de commentaar van Gilmore, top tester van het Pentagon. Een verhelderende bijdrage; absoluut aanbevolen lectuur. “In fact the program is actually not on a path toward success but instead on a path toward failing to deliver” the aircraft’s full capabilities, “for which the Department is paying almost $400 billion by the scheduled end” of its development in 2018, Michael Gilmore, the Defense Department’s director of operational testing, said in an Aug. 9 memo obtained by Bloomberg News. (…) The Air Force made its declaration of initial combat capability on Aug. 2, but “most of the limitations” previously identified with software, data fusion, electronic warfare and weapons employment continue, Gilmore wrote.”

Samengevat: de kans is groot dat de capaciteiten zullen moeten ‘naar onder’ bijgesteld worden en dus kan niemand garanderen welke de werkelijke capaciteiten zullen zijn voor (ten vroegste) eind 2019.

Noot: FUBAR is een Amerikaanse afkorting, die als slang wordt gebruikt, onder meer door militairen. Het is een acroniem voor Fucked up beyond all recognition. Het heeft dus een negatieve betekenis en wordt gebruikt om iets te omschrijven dat niet meer goed te maken of te repareren blijkt te zijn.

Tijd om ons verlies te nemen (België heeft gelukkig nog de keuze, Nederland niet)

Op de webstek van International Policy Digest werd op 3 augustus een artikel gepubliceerd door Benjamin Counts, waarin hij pleit voor een uitweg. De titel isduidelijk:

It’s Time to Cut Our Losses on the F-35

Zijn openingszin maakt alvast duidelijk hoe hij de situatie ziet: ‘In Fiscal Year 2016, the United States Department of Defense is expected to spend approximately $11 billion on the F-35 Joint Strike Fighter. With China already possessing their own alleged F-35 derivative and other competitors, such as Russia, developing peer-level capabilities, the Pentagon should look into scaling back the F-35 program – but not necessarily canceling it all together. For all its shortcomings and cost overruns, there is value in having the F-35 as a short-term stopgap on the way to more specialized next generation aircraft.’

(vrije vertaling) In 2016 zal de Amerikaanse defensie zowat 11 miljard uitgeven voor de F-35 JointStrike Fighter. Met China dat reeds beschikt over een eigen F-35 afgeleide en andere tegenstanders zoals Rusland die eveneens toplevel capaciteiten ontwikkelen, zou het Pentagon beter het F-35 programma terugschroeven, zonder het in zijn geheel te schrappen. Ondanks alle tekortkomingen en de meerkosten is het een meerwaarde om op korte termijn te beschikken over de F-35 tot meer gespecialiseerde vliegtuigen van een nieuwe generatie in gebruik worden genomen. Verer in de tekst verklaart hij waarom het niet mogelijk is om het programma op te doeken. Daarom stelt hij voor om de voorziene Amerikaanse bestelling van 2.457 vliegtuigen voor de Luchtmacht, Navy en Marines te beperken tot 1500 exemplaren.

Hij vraagt ook om zo snel mogelijk over te gaan tot het ontwikkelen van gespecialiseerde vliegtuigen (die wel kunnen profiteren van de F-35 technologie). De absolute prioriteit zou volgens hem moeten gaan naar een vliegtuig dat de A-10 Warthog (hét CAS vliegtuig bij uitstek) kan vervangen; “especially since the F-35’s close air support performance is questionable.” Daarin verwijst men naar de Luchtmacht stafchef: “… Air Force Chief of Staff Gen. Mark Welsh’s recent statement in which he said, “the mission capability of the A-10 will not be replaced by the F-35.”

Een alternatieve oplossing zou kunnen zijn om te aanvaarden dat de tijd van bemande vliegtuigen voorbij is en massaal te investeren in onbemande vliegtuigen. Deze zullen wellicht kwetsbaarder zijn, maar hebben het grote voordeel dat ze zeer snel in grote aantallen kunnen vervangen worden en veel minder kosten.

Belangrijk is zijn eindcommetaar: “the United States’ reputation as the world’s premier arms manufacturer and exporter is at stake. This represents another layer of difficulty if the Joint Strike Program is to be preserved in any meaningful way. (…) It makes little sense to adopt a one-size-fits-all mentality to air superiority – the F-35 experience is proof enough of that.”

Joint fighters are a good idea on paper. In theory, they can save time, money, and effort. In the real world, we should cut our losses and move on.

‘Joint fighters zijn een prima idee op papier. In theorie kunnen ze tijd, geld en inspanningen besparen. In de werkelijke wereld, zouden we best ons verlies nemen en verder gaan.’

Namens het defensie team,

Pierre Therie

Kolonel SBH or, Gewezen defensieattaché